Scherven

poster schervenHeel lang geleden….  

of was ’t nou onlangs?

Heel ver hiervandaan…..of juist dichtbij………..

Ergens in een wereld, waar jij niet komen kan.

alleen van dromen kan, daar zijn wij:

de scherven van je wezen,

die je niet wilt zien en zijn,

verstopt achter het spiegelglas,

wie jij niet bent, wie jij niet was;

gevangen in een spiegel en niet vrij.

 

Er was eens, er is eens, er zal altijd zijn,

want er is altijd wel een andere kant.

 

Dit is het begin van het openingslied uit de musical "Scherven!"  Deze musical wordt in oktober 2020 op de planken gebracht door de leerlingen van Club So.

"Scherven!" is een coming of age- verhaal met ontzettend veel symboliek. Het verhaal gaat over de worsteling die mensen met hun zelfbeeld  hebben en de fases waar zij in hun leven doorheen gaan. De fase die in dit verhaal het meest belicht wordt, is de puberteit. De meeste acteurs hebben zelf de leeftijd waarop zij in deze fase zitten, of er net uit zijn. Zij ervaren het leven niet altijd als gemakkelijk. Ze moeten zich opnieuw leren verhouden tot de wereld en andere mensen en vooral tot zichzelf. Dat klinkt door in het lied "Wijs mij de weg!"  

Blijkbaar ben ik op reis gegaan, zonder mn jas en mn Naikies aan.                  
Ben onderweg.. ik weet niet waarom en hoe...                                           
Blijkbaar ben ik in een ander land.. ben ik op zoek naar een overkant..                        
Ik heb geen naam in dit Schervenland. Waar moet ik nou naar toe?
 
Wijs mij de weg, ga me voor!          
Ik ben op zoek, naar een spoor       
van wie ik ben.. of wil zijn…
Scherven doen pijn!   

 

Naast de puberteit is er ook wat aandacht voor de midlife-crisis. De mensen met wie onze jongeren te maken hebben, verkeren vaak in deze fase. In deze fases stel je jezelf vaak vragen zoals:

Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Hoe zien anderen mij? Hoe zie ik mezelf? Kloppen de dingen met elkaar? Wie wil ik worden. Om een antwoord te vinden op die vragen, moet je jezelf "onder ogen zien". Het symbool dat de schrijfster hiervoor gekozen heeft, is de spiegel. Daarin kun je jezelf immers  zien.

Het verhaal van "Scherven!"

Het verhaal speelt zich af in twee werelden:

  1. De mensenwereld
  2. Spycheland

Er is een jonge puber die in de spiegel kijkt. Het bevalt hem/haar totaal niet, wat hij/zij daar ziet en in wanhoop gooit hij/zij de spiegel kapot, hoewel er een wachter is uit Spycheland die ervoor moet zorgen dat dat niet gebeurt. Dat is het stoere elfje Falsifer.

De persoon breekt in 4 stukken (4 personen, die in Spycheland "splinters" heten), die elk een deeltje van zijn/haar persoonlijkheid vormen:

  1. Deeds, de doener
  2. Sensa, de voeler
  3. Notice, de waarnemer
  4. Breens, de denker

Deze splinters moeten de scherven van hun zelfbeeld bij elkaar rapen. Deze taak wordt moeilijker gemaakt door de bijzondere, sprookjesachtige bewoners van Spycheland. Deze wezens symboliseren gedrag en gevoelens die voorkomen in de verschillende fases van het leven van een mens: eigenwijsheid, boosheid, eenzaamheid, groei, pestgedrag, verlegenheid, wijsheid, jaloezie, etc.

Het jongere bijna-puber zusje van Falsifer heet Fancifer. Zij woont in Spycheland en verveelt zich daar. Ze wil dan ook niet dat het de splinters lukt om hun zelfbeeld te helen, want dan gaan zij weer terug naar mensenland. Ze liegt dat ze gezien heeft dat de spiegel in 5 stukken is gebroken. Iedereen denkt dat dat er een splinter is kwijtgeraakt. Daardoor wordt de zoektocht van de vier splinters erg bemoeilijkt.

Wil je weten of het de splinters lukt om alle scherven te vinden en hun zelfbeeld te helen, zodat ze terug kunnen naar Mensenland? Kom dan in oktober 2020 naar Wijkcentrum De Huesmolen. Meer informatie volgt.

 

 

 

 

 

 

Het verhaal begint mogelijk met een spiegeldans.

Een sluierdoek, waarachter de fancy world (fantasie… stel je voor… to fancy… fantasy) ligt.

Er achter dansen spiegelwezens… Het zijn allemaal aspecten van jezelf.

Af en toe komt iemand achter het gordijn vandaan en danst er voor… in spiegelbeeld…..

 

Dan volgt het breken van de spiegel.

Het publiek weet niet wie er in de spiegel heeft gekeken.

Er ontspint zich een dialoog tussen Fancifer en Falsifer. Fancifer gaat terug achter het doek. Falsifer gaat mee achter het doek. Fancifer vertelt dat er vier nieuwe spiegelwezens ontdekt zijn in de fantasy wereld en dat ze niet weet waar die thuis horen. Moeten ze terug naar de gewone wereld? Horen ze in de spiegelwereld? Zij vindt dat ze maar in de fantasy wereld moeten wonen. Falsifer maakt daar ruzie over met haar. Die wil ze in de gewone wereld hebben. Het lijkt alsof Falsifer de slechterik is. Die is veel te onvoorzichtig.

 

Het doorzichtige doek moet weg en we zitten in de fancy world.

De algemene opening begint met het lied:

 

Beeldgalerij van Tag, 19 oktober 2018

De voorstelling Tag werd gespeeld op 19 oktober 2018. Mensen waren onder de indruk van het spel van Club So van Kzing.

Hier vindt u foto's en videobeelden van "Tag."

In het kader van deze musical hebben wij met de groep een graffiti workshop gedaan, onder leiding van Alette Schaafsma en haar dochter Sanne. Het was geweldig om de creativiteit van onze jongeren te mogen meemaken! Hartelijk dank, Alette en Sanne!

Voor het fotomateriaal moet u helemaal naar beneden scrollen.

      • Als u doorscrollt, kunt u onder dit artikel de foto's van de voorstelling bekijken. Deze foto's zijn gemaakt door dhr. Erwin Leetink. Als u grote bestanden van deze foto's wil hebben, kunt u contact met hem opnemen door hem een privé bericht te sturen. Erwin Leetink.
      • U mag deze foto's gratis kopiëren voor eigen, niet commercieel, gebruik. In het kader van de privacy-wetgeving vragen we u deze foto's niet op Facebook te delen. U kunt ze natuurlijk wel via privé kanalen met familie en vrienden delen.

poster tagOm ons heen leven veel mensen. Zien we hen ook echt? "Hoe gaat het met je?", wordt er gevraagd en iedereen lijkt te verwachten dat je antwoordt met: "Goed hoor..." Maar met veel mensen en zeker ook met veel jongeren gaat het eigenlijk helemaal niet zo oké. Veel mensen hebben het gevoel dat ze het in hun eentje moeten redden.

Josy is zo'n persoon. Haar vader drinkt, haar moeder werd mishandeld en is weggegaan. Josy's vader had zijn dochter nooit geslagen, maar na het vertrek van zijn vrouw richt hij zijn agressie op Josy, die in zijn ogen niet wil deugen en teveel op haar moeder lijkt.

Die agressie neemt vaak nog toe als hij gedronken heeft. Zijn nieuwe vriendin wil Josy wel helpen, maar die staat dit niet toe, uit loyaliteit naar haar moeder.

"Tag" is een heftige musical, hoewel de scènes waarin daadwerkelijk wordt mishandeld zich in het donker afspelen. Het is alsof het publiek, net als de buren, alles van achter een muur hoort. Dat is een metafoor voor het gegeven dat wij nooit precies weten wat er zich afspeelt in gezinnen waar deze problematiek speelt.

tagJosy heeft één uitlaatklep:  ze maakt Street art. Soms gaat ze ’s nachts op pad om haar tag, haar handtekening, te zetten; een emoticon met een sippe mond, de ogen bedekt door een bord waarop staat: “Slapped.” Zo spreekt Tag aan de wereld uit dat zij geslagen wordt en beroofd van het gezicht dat ze aan de wereld wil laten zien. Ze doet dit anoniem, zoals veel graffiti artiesten. Je wil natuurlijk niet “gepakt en gezien worden.” En dat, terwijl je eigenlijk je best doet om gehoord en gezien te worden.In de buitenwereld zijn er veel mensen die Josy buitensluiten, zoals haar klasgenoten. Zij geven haar het label (tag) : gek en onaangepast. Uiteraard zijn er ook goedwillende mensen, die contact met Josy willen leggen, zoals buren en docenten maar dat vertrouwt Josy niet zo erg. De hulp van jeugdzorg komt voor Josy te laat, doordat de administratieve molens traag malen en doordat er (overigens terecht) een strenge regelgeving is.

De graffiti crew bestaat uit mensen die allemaal een stapje uit de samenleving hebben gedaan, omdat zij zich niet gehoord voelen. Het zijn vrije, artistieke geesten, die hun stem laten horen in het graffiti en street art work. Maar ook deze samenleving zit vol met regels. De belangrijkste is dat je niet over het werk van een ander heen schrijft, of het inlijft in jouw werk. Dat werk is immers een manier om te laten zien dat je er bent. Niemand wil worden uitgeveegd!


Josy vertrouwt de crew ook niet zoveel toe. Het advies van Queen om zich te verzetten tegen haar lot, neemt ze wel ter harte. Na de laatste klap, pakt Josy haar koffer en opeens is ze verdwenen. Niemand weet waar ze naar toe is. Ze heeft zich wel uitgesproken, want haar laatste tag is een verdrietige emoticon, maar nu staat er boven. Josy, slapped by her dad.

Maar wat doet de wereld met dit signaal? Haar “vrienden” durven dit niet te melden bij de politie, omdat ze bang zijn voor hun eigen hachje. En de rest van de wereld, in de vorm van de schoonmakers, veegt haar noodkreet uit. Maar als alle tags weer opduiken in het donker, moeten we ons realiseren dat die noodkreten er nog steeds zijn en overal opduiken.

"Tag" is een metafoor en vraagt aandacht voor alle mensen die zelf hebben gekozen om zich niet aan te passen aan de wereld, of van wie de wereld vindt dat zij er niet bij passen. Iedereen heeft immers het recht om er te zijn!

In een beschaafde wereld, met een menselijk gezicht, moeten wij ons afvragen waaróm sommige mensen zich niet willen aanpassen aan de regels van de samenleving. We zouden naar hen moeten luisteren en hun signalen lezen. Er is immers altijd een andere kant aan een verhaal. Die kant moeten wij willen horen, zien, verstaan, begrijpen en er naar handelen. Je er “niet mee bemoeien..” is wat mij betreft not done!

Ellis, oktober 2017