Voice over, de prequel van Scherven

Ooit bracht Club So de musical “Scherven” op de planken. Die begint met het gegeven dat een jong mens zichzelf in de spiegel ziet en van woede en frustratie de spiegel en dus zijn/haar “zelfbeeld” kapot gooit. Het personage komt in splinters in Spygeland terecht. (Spiegelland/psycheland) en moet de schreven van zijn/haar bestaan bij elkaar rapen. Pas dán kan die persoon ,  geheeld terugkeren naar de mensenwereld. 

De leerlingen van Club La vonden het interessant om samen een prequel te maken van dit verhaal. Zij onderzochten met elkaar wat de redenen kunnen zijn dat mensen “hun spiegel kapot gooien”. Waarom kan iemand niet meer leven met het beeld dat hij of zij in de spiegel ziet en waarom gooit hij of zij dan zijn/haar spiegelbeeld in stukken? Waarom gaan mensen kapot? En als ze kapot gaan, is dat dan het einde van het verhaal?

De leerlingen namen bij het maken van deze voorstelling hun eigen ervaringen mee. Soms was het verhaal van henzelf, soms van één van hun vrienden.

Dikwijls komt het erop neer dat we in ons hoofd en hart een stem horen die ons vertelt dat we niet “goed genoeg” zijn, als een soort voice over. (Vandaar onze werktitel)  Maar waar komt die stem vandaan?Het is niet gek dat er uiteindelijk voor gekozen is om het verhaal van het lelijke jonge eendje door deze verhalen heen te vlechten.

Samen hebben we de karakters van de personages vormgegeven en dialogen geschreven. Samen hebben we overlegd over het eind van het verhaal. Samen hebben we vormen en manieren van theater maken besproken en nagedacht over de vorm van het verhaal.  Samen hebben we nagedacht over de vormgeving. De leerlingen zijn betrokken bij het liedmateriaal dat Ellis schreef en componeerde en bij de choreografieën die Evan maakte.

Er zijn levensechte personages bedacht. Iemand  die niet uit de kast wil komen. Iemand die worstelt met het gegeven dat ze geadopteerd is. Iemand die door de andere sexe altijd als lustobject wordt gezien, terwijl aan de inhoud wordt voorbijgegaan. Iemand die worstelt met haar postuur. Iemanddie  is verdrietig over de reacties op haar ADHD. Iemand die lijdt onder de racistische opmerkingen van mensen. Iemand die introvert is en niet begrijpt waarom dat zo ongewenst is in onze maatschappij….

Die stem in ieders hoofd, die vervelende voice over die deze voorstelling haar naam geeft,  is een personage geworden.

De leerlingen van Club La hebben zich niet laten tegenhouden door Covid en hebben wekelijks samen gezoomd en live les gehad waar dat mogelijk was. Het proces ging door. En nu… nu is het bijna klaar. Nog even de puntjes op de i zetten en wachten tot we deze prachtige voorstelling samen op de planken kunnen brengen.

Dit verhaal verdient een groot publiek!