Over Revue 4: De Charleston

Over “De Charleston”

De Charleston is een dans die in de jaren twintig van de vorige eeuw gedanst werd, een soort voorloper van de rock and roll dans. Het is een swingende dansstijl die lijkt op de Lindy Hop. Alleen dans je de Charleston heel strak rechtop. De dans is ook wat minder acrobatisch dan de Lindy Hop. Men vermoedt dat de danspasjes óf uit de Kaapverdische eilanden in Afrika komen, óf (en dat wordt vaker aangenomen) afkomstig zijn van Afro-Amerikaanse havenarbeiders die dichtbij Charleston South Caroline leefden. Waarschijnlijk vertrokken die naar New York en werd de dans daarom daar zo populair.

In 1922 werd de dans in het theater geïntroduceerd. Een jonge Afro-Amerikaan danste toen de Charleston en het was meteen een hit. Het was eigenlijk een echte gezelschapsdans die in het uitgaansleven moest worden gedanst. Maar in die tijd was dansen in een uitgaansgelegenheid helemaal niet normaal. Zeker in Nederland niet, omdat men daar vaak streng Calvinistisch was. Burgemeester de Vlugt uit Amsterdam verbood het ook. Ouders vonden het niet netjes omdat voor het eerst de heupen en billen gebruikt werden bij het dansen. In Londen stond in de krang dat deze dans "abnormaal, gedegenereerd en negroïde"was. Dokters waarshuwden ertegen. Door de schokkende bewegingen zouden het hart en andere organen van hun plaats kunnen raken. Ook zouden de enkels permanent verdraaid kunnen worden. Maar toch bleef iedereen de dans dansen, zeker toen Josephine Baker hem in de Folies Bergère danste in Parijs.

Heel Amerika en Europa danste de Charleston. Maar Engelse ballroom-dansleraren zorgden ervoor dat de dans netter werd. Ze maakten voorgeschreven pasjes, die best wel netjes waren. Uiteindelijk was het wilde er wel een beetje af.

Vrouwen die de Charleston dansten, werden "Flappers" genoemd, omdat ze hun armen tijdens het dansen heen en weer lieten wapperen als vogels. In het hoofdstukje "mode" kun je lezen wat een Flapper voor kleding droeg.

Als u meer te weten wil komen over de historische achtergronden van dit verhaal, kunt u de onderstaande achtergrondartikelen lezen. Er is dankbaar gebruik gemaakt van allerlei informatie uit allerlei bronnen. Het internet is hierbij veel geraadpleegd. Ook is er gebruik gemaakt van Hoornse bronnen, zoals De beeldbank van Oud Hoorn, de website van Vereniging Oud Hoorn, Het boek 1852-2004 het park, anderhalve eeuw aan de Westerdijk (Arie van Zoonen) en het boek Kom vrouwen, aangepakt! (Bart Lankester)