Muzenlied

Het muzenlied heb ik al enige tijd geleden geschreven, voor alle mensen die ook muzikaal, theatraal, dansant of op een andere manier kunstzinnig bezig zijn. In het huis van de muzen is iedereen welkom.  En ook voor alle mensen die het gevoel hebben dat ze niet in de "hokjes" van de maatschappij passen. Dikke kus van mij!

Liefs, Ellis

 

Bij de muzen.

 

Overal waar de mensen huizen,

vieren de regels een grauw festijn.

Recht zijn de wegen en strak de lijnen.

Niemand mag hier uitbundig zijn.

 

Laat je wiegen laat je dragen, laat je drijven, zonder maat.

Kom, als een kind, met je malle vragen waar geen antwoord op bestaat.

Laat je door je zinnen leiden; open in je ziel de deur.

Kom naar het huis waar de muzen wonen; naar hun klankveld vol van kleur.

 

Overal waar de wetten wegen,

spelen de mensen hun grimmig spel;

vangen het licht in hun duistere huizen.

Dit mag dus niet en dat mag wel.

 

Overal waar ze bunkers bouwen,

schuilen de mensen; dat is hun fort.

Zien ze dan niet dat ze mogen proeven?

Ruiken ze niet dat ‘t zomer wordt?

 

Laat je door je zinnen leiden. Open in je ziel de deur.

Kom naar het huis waar de muzen wonen; naar hun klankveld vol van kleur.

Laat je wiegen laat je dragen, laat je drijven, zonder maat.

Kom, als een kind, met je malle vragen, waar geen antwoord op bestaat.

 

Overal waar de muzen dansen

vind je de woorden en klinkt er een lied.

Proef je de kleur en ruik je de vreugde?

Weg zijn je zorgen en verdriet…

 

Weg zijn je zorgen en verdriet…