Beeldmateriaal: foto’s en video’s van shows

De meeste foto’s die u hier vindt, zijn gemaakt door Erwin Leetink en een paar door onszelf. U mag iedere foto gratis downloaden, maar uiteraard alleen voor privé gebruik en niet voor commercieel gebruik. Als u grotere bestanden wil hebben van foto’s, kunt u contact opnemen met Erwin.

Zou u de foto’s niet publiekelijk op Facebook of andere social media willen posten? Dit in het kader van de privacywetgeving.

Als u kijkt bij de Fotoalbums van Kzing op Facebook, vindt u daar nog veel meer fotomateriaal. Onder andere van workshops en uitjes.

Een deel van het videomateriaal is gemaakt door Mark Egberts en een deel door onszelf. Het materiaal dat u in deze beeldgalerijen vindt, hebben wij zelf bewerkt. Op ons YouTube kanaal Kzing mee kunt u nog wat meer videomateriaal vinden.

Er is ook een website voor scholen, daar staat heel veel liedmateriaal op. Onder andere karaokeversies.

 

 

 

 

 

 

Beeldgalerij “Hoezo feest?” Foto’s van de wintershow 2019-2020

Afbeelding

Er worden altijd heel veel foto’s gemaakt door onze vaste fotograaf, Erwin Leetink. U mag die gratis downloaden, voor eigen gebruik.  Als u van een enkele foto of van een paar foto’s waar uw kind opstaat een groter bestand wil hebben, kunt u Erwin via Facebook bereiken. Als u op de foto’s klikt, worden ze groter.

Ook vindt u hier wat filmpjes. Sommige filmpjes staan op YouTube, andere alleen op deze site.

Zou u zorgvuldig willen zijn en de foto’s van andere leerlingen niet zelf online willen delen, tenzij u natuurlijk gevraagd heeft of deze leerlingen dit niet erg vinden? Wij hebben nou eenmaal te maken met de privacywetgeving, waar wij ons aan moeten houden. U kunt natuurlijk wel verwijzen naar onze websites of onze Facebookpagina. Daar mogen deze foto’s door ons gepost worden, volgens afspraak met alle ouders.

Wij voelen ons wel wat verdrietig dat wij nog telkens zien dat mensen zélf foto’s maken tijdens de voorstellingen. Als één persoon het doet, vindt de volgende persoon dat hij of zij dat ook mag en voor je het weet wordt er heel wat afgeflitst, waardoor leerlingen uit hun concentratie raken.

Bovendien circuleren er dan foto’s online,die wij niet van te voren bekeken hebben, terwijl wij rekening moeten houden met de privacy wetgeving. Het drukt de feestvreugde voor ons als wij mensen hier op aan moeten spreken. Wij willen bij Kzing zelf invloed hebben op de manier waarop wij onze leerlingen in beeld brengen. Om een voorbeeld te geven: wij screenen de foto’s erop of de leerlingen decent in beeld worden gebracht. Mochten wij iets over het hoofd hebben gezien, kan het zo zijn dat een ouder vraagt om die foto weg te halen. Wij houden hier rekening mee, maar als andere ouders ook fotograferen, hebben wij hier geen invloed op. Mensen voelen zich daardoor mogelijk minder veilig.

De filmpjes die op YouTube zijn gedeeld, kunt u natuurlijk zo gebruiken, zoals volgens YouTube is toegestaan. Als u een filmpje deelt, zou u dan niet de namen van andere kinderen dan uw eigen kind willen noemen?

 

 

 

Scherven

poster schervenHeel lang geleden….  

of was ’t nou onlangs?

Heel ver hiervandaan…..of juist dichtbij………..

Ergens in een wereld, waar jij niet komen kan.

alleen van dromen kan, daar zijn wij:

de scherven van je wezen,

die je niet wilt zien en zijn,

verstopt achter het spiegelglas,

wie jij niet bent, wie jij niet was;

gevangen in een spiegel en niet vrij.

 

Er was eens, er is eens, er zal altijd zijn,

want er is altijd wel een andere kant.

 

Dit is het begin van het openingslied uit de musical “Scherven!”  Deze musical wordt in oktober 2020 op de planken gebracht door de leerlingen van Club So.

“Scherven!” is een coming of age- verhaal met ontzettend veel symboliek. Het verhaal gaat over de worsteling die mensen met hun zelfbeeld  hebben en de fases waar zij in hun leven doorheen gaan. De fase die in dit verhaal het meest belicht wordt, is de puberteit. De meeste acteurs hebben zelf de leeftijd waarop zij in deze fase zitten, of er net uit zijn. Zij ervaren het leven niet altijd als gemakkelijk. Ze moeten zich opnieuw leren verhouden tot de wereld en andere mensen en vooral tot zichzelf. Dat klinkt door in het lied “Wijs mij de weg!”  

Blijkbaar ben ik op reis gegaan, zonder mn jas en mn Naikies aan.                  
Ben onderweg.. ik weet niet waarom en hoe…                                           
Blijkbaar ben ik in een ander land.. ben ik op zoek naar een overkant..                        
Ik heb geen naam in dit Schervenland. Waar moet ik nou naar toe?
 
Wijs mij de weg, ga me voor!          
Ik ben op zoek, naar een spoor       
van wie ik ben.. of wil zijn…
Scherven doen pijn!   

 

Naast de puberteit is er ook wat aandacht voor de midlife-crisis. De mensen met wie onze jongeren te maken hebben, verkeren vaak in deze fase. In deze fases stel je jezelf vaak vragen zoals:

Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Hoe zien anderen mij? Hoe zie ik mezelf? Kloppen de dingen met elkaar? Wie wil ik worden. Om een antwoord te vinden op die vragen, moet je jezelf “onder ogen zien”. Het symbool dat de schrijfster hiervoor gekozen heeft, is de spiegel. Daarin kun je jezelf immers  zien.

Het verhaal van “Scherven!”

Het verhaal speelt zich af in twee werelden:

  1. De mensenwereld
  2. Spycheland

Er is een jonge puber die in de spiegel kijkt. Het bevalt hem/haar totaal niet, wat hij/zij daar ziet en in wanhoop gooit hij/zij de spiegel kapot, hoewel er een wachter is uit Spycheland die ervoor moet zorgen dat dat niet gebeurt. Dat is het stoere elfje Falsifer.

De persoon breekt in 4 stukken (4 personen, die in Spycheland “splinters” heten), die elk een deeltje van zijn/haar persoonlijkheid vormen:

  1. Deeds, de doener
  2. Sensa, de voeler
  3. Notice, de waarnemer
  4. Breens, de denker

Deze splinters moeten de scherven van hun zelfbeeld bij elkaar rapen. Deze taak wordt moeilijker gemaakt door de bijzondere, sprookjesachtige bewoners van Spycheland. Deze wezens symboliseren gedrag en gevoelens die voorkomen in de verschillende fases van het leven van een mens: eigenwijsheid, boosheid, eenzaamheid, groei, pestgedrag, verlegenheid, wijsheid, jaloezie, etc.

Het jongere bijna-puber zusje van Falsifer heet Fancifer. Zij woont in Spycheland en verveelt zich daar. Ze wil dan ook niet dat het de splinters lukt om hun zelfbeeld te helen, want dan gaan zij weer terug naar mensenland. Ze liegt dat ze gezien heeft dat de spiegel in 5 stukken is gebroken. Iedereen denkt dat dat er een splinter is kwijtgeraakt. Daardoor wordt de zoektocht van de vier splinters erg bemoeilijkt.

Wil je weten of het de splinters lukt om alle scherven te vinden en hun zelfbeeld te helen, zodat ze terug kunnen naar Mensenland? Kom dan in oktober 2020 naar Wijkcentrum De Huesmolen. Meer informatie volgt.

 

 

 

 

 

 

Het verhaal begint mogelijk met een spiegeldans.

Een sluierdoek, waarachter de fancy world (fantasie… stel je voor… to fancy… fantasy) ligt.

Er achter dansen spiegelwezens… Het zijn allemaal aspecten van jezelf.

Af en toe komt iemand achter het gordijn vandaan en danst er voor… in spiegelbeeld…..

 

Dan volgt het breken van de spiegel.

Het publiek weet niet wie er in de spiegel heeft gekeken.

Er ontspint zich een dialoog tussen Fancifer en Falsifer. Fancifer gaat terug achter het doek. Falsifer gaat mee achter het doek. Fancifer vertelt dat er vier nieuwe spiegelwezens ontdekt zijn in de fantasy wereld en dat ze niet weet waar die thuis horen. Moeten ze terug naar de gewone wereld? Horen ze in de spiegelwereld? Zij vindt dat ze maar in de fantasy wereld moeten wonen. Falsifer maakt daar ruzie over met haar. Die wil ze in de gewone wereld hebben. Het lijkt alsof Falsifer de slechterik is. Die is veel te onvoorzichtig.

 

Het doorzichtige doek moet weg en we zitten in de fancy world.

De algemene opening begint met het lied:

 

Beeldgalerij Revue, foto’s en filmmateriaal

Galerij

Op deze pagina ziet u beeldmateriaal van de voorstelling “Revue, revue, revue!”, gespeeld door Club So, op 13 oktober 2019.

U krijgt ook een indruk van de grime. Hou deze pagina in de gaten, want we zullen steeds wat meer filmmateriaal posten.

De mooie foto’s die u hieronder vindt,  zijn gemaakt door Erwin Leetink, onze vaste fotograaf. Als u op de thumbnails klikt, worden ze groter. U mag deze foto’s gratis downloaden, maar uitsluitend voor eigen gebruik. Als u van een enkele foto of van een paar foto’s waar uw kind opstaat een groter bestand wil hebben, kunt u  Erwin via Facebook bereiken.

Bij Kzing willen wij graag zelf invloed hebben op de manier waarop wij onze leerlingen in beeld brengen, dus het is niet de bedoeling dat u om de grotere bestanden van alle foto’s vraagt.

Zou u zorgvuldig willen zijn en de foto’s van andere leerlingen niet zelf online willen delen, tenzij u natuurlijk gevraagd heeft of deze leerlingen dit niet erg vinden. Dit in verband met de privacywetgeving, waar wij ons aan moeten houden. U kunt natuurlijk wel verwijzen naar onze websites of onze Facebookpagina. Daar mogen deze foto’s door ons gepost worden, volgens afspraak.

Revue, revue, revue!

Revue13 oktober, om 16.00 uur speelde Club So de musical “Revue, revue, revue!” in Wijkcentrum de Huesmolen.

Onder de link bij het foto’tje hiernaast op de pagina, vindt u meer beeldmateriaal van de gespeelde voorstelling van Revue, onder andere de prachtige foto’s van Erwin Leetink.

 

 

 

“Revue, revue, revue!”  is geschreven en gecomponeerd door Ellis Castenmiller. De choreografieën zijn van de hand van Evan Castenmiller en Ellis en Evan voerden samen de regie. Hier ziet u een paar fragmenten uit de show:


Het verzonnen verhaal speelt zich af in Hoorn in 1928 en is een terugblik (een revue) op een stukje Hoornse geschiedenis. Er wordt aandacht besteed aan de plaats die schouwburgen, danszalen en bioscopen toen hadden in het leven, maar ook aan de opkomst van het feminisme en socialisme.

Er komen bekende namen uit de historie van Hoorn en de Nederlandse geschiedenis voorbij, maar de personages in de musical zijn verzonnen.

Tante Bep is de eigenaresse van “De Hoornse revue”. Dit gezelschap speelt al jaren in Het Park, een voorloper van de huidige schouwburg Het Park. Door de slechte economische tijden en de opkomst van de danshallen en cinema’s, wordt tante Bep haast gedwongen haar gezelschap inclusief de kostuums en alle andere bezittingen te verkopen.

 

Tante Bep wil niet dat haar Vrolijke jonge bende op straat komt te staan, maar ze wordt ook al een dagje ouder. Ze kan de stress niet aan en legt nogal druk op haar dochter Trees om in haar voetsporen te treden.

Die heeft daar helemaal geen zin in. Zij lijkt meer op haar oma, een burgerdame. Trees is verliefd op Jan, de boekhouder van het gezelschap en de zoon van de toneelknecht. Jan heeft dezelfde gevoelens voor Trees, maar wil dit niet toegeven. Hij laat zich onder andere tegenhouden door het standsverschil (Trees komt namelijk uit een rijke en deftige familie) en hij wil Trees niet bij het theatergezelschap weghalen.

Op dit moment staan er alleen nog de prachtige foto’s van dhr. Leetink op. Binnenkort volgt een filmcompilatie.

Club So liet in het voorprogramma van “Op de markt is er altijd wat te doen!” al een voorproefje horen van: “Revue,revue, revue!” Uiteraard nog niet met de goede kostuums en in het goede decor. Er wordt binnenkort nog meer filmmateriaal van de voorstelling zelf gepost, nu ziet u een stukje van dit voorproefje:


Jan ziet het theaterleven persoonlijk ook niet zitten. Hij wil actief worden in de G.R.V.I. Die afkorting staat voor: Gelijke Rechten Voor Iedereen. Dit is een (verzonnen) nieuw opgerichte politieke partij, die wil dat iedereen kansen krijgt in de maatschappij. Jan wordt geïnspireerd door de Hoornse socialiste en feministe Trien de Haan. Trees deelt het idealisme van Jan, als ze met eigen ogen ziet hoe moeilijk sommige arme mensen en vooral meisjes het hebben.

Ook de artistieke koers van het theater ligt onder vuur. Een nieuwe lichting theatermakers wil een andere richting inslaan: politiek theater. De oudere mensen willen de revue juist vrolijk en luchtig houden. De vraag of kunst er alleen maar moet zijn om mensen te vermaken, of ook een opvoedende functie heeft, hoort bij de Hoornse theatertraditie. Al in 1871 werd er in “Het Park” een vereniging opgericht die als doel had niet alleen maar pret te maken, maar ook belangrijke gebeurtenissen onder de aandacht te brengen, de “Vereeniging voor Volksvermaken.”

Kzing sluit al jaren bewust aan bij die Hoornse traditie en verwerkt graag en vaak maatschappelijke vragen die leven in Hoorn in de producties.

“Revue, revue, revue!” was één van de eerste musicals die Ellis op de planken bracht als professioneel theatermaker en bevat ook het allereerste echte musicalliedje dat zij ooit schreef toen zij 16 jaar was.

Inmiddels is Ellis al meer dan 35 jaar muziekdocent in Hoorn en meer dan 15 jaar (geëngageerd) theatermaker. De laatste 5 jaar samen met Evan Castenmiller. Het team wordt ondersteund door een grote groep enthousiaste en betrokken vrijwilligers, onder wie ook heel veel kinderen en jongeren zijn te vinden.

Wij zijn dankbaar voor de support van Stichting Acting4kids en de Gemeente Hoorn. 
 

 

Als u meer te weten wil komen over de historische achtergronden van dit verhaal en de tijd waarin deze musical zich afspeelt, kunt u de onderstaande achtergrondartikelen lezen. Ellis heeft bij het verzamelen van de informatie dankbaar gebruik gemaakt van allerlei bronnen. Het internet is hierbij veel geraadpleegd.  YouTube bewees wederom van onschatbare waarde te zijn. Ook is er gebruik gemaakt van Hoornse bronnen, zoals De beeldbank van Oud Hoorn, de website van Vereniging Oud Hoorn, Het boek 1852-2004 het park, anderhalve eeuw aan de Westerdijk (Arie van Zoonen) en het boek Kom vrouwen, aangepakt! (Bart Lankester)

 

 

 

 

 

 

Beeldgalerij van “Op de markt is er altijd wat te doen!” Club Fa, 19 mei 2019

Op deze pagina ziet u een filmpje van een samenvatting van de voorstelling “Op de markt is er altijd wat te doen!”, gespeeld door Club Fa, op 19 mei 2019.  Ook ziet u thumbnails van de prachtige foto’s die Erwin Leetink heeft gemaakt van deze voorstelling. Als u op de bestanden klikt, worden ze groter.

Helemaal onderaan vinden ook de kids van Club So, die het voorprogramma verzorgden, afbeeldingen van hun optreden. Daarnaast krijgt u ook een indruk van de grime.

U mag deze foto’s gratis downloaden, maar uitsluitend voor eigen gebruik. Als u grotere bestanden wil gebruiken, kunt u op de link klikken en Erwin via Facebook bereiken.

Zou u zorgvuldig willen zijn en de foto’s van andere kinderen niet apart online willen delen. Dit in verband met de privacy-wetgeving, waar wij ons aan moeten houden. U kunt natuurlijk wel verwijzen naar onze website. Daar mogen deze foto’s gepost worden, volgens afspraak.

Een compilatie

 

Programma voor de pauze

 

 

Programma na de pauze

 

Voorprogramma van Club So


 

De grime bij deze show

Beeldgalerij van de voorstelling Spring

Galerij

Club Mi speelde 19 maart 2019 de voorstelling Spring, Club Fa verzorgde het voorprogramma.

We zijn heel trots op de kids. Ze hebben goed geacteerd en vol enthousiasme gedanst en gezongen.

Als u op de linkjes hieronder klikt, kunt u fragmenten uit de show bekijken. Zou u ze met uw familie willen delen, door de link van deze pagina door te sturen?  

Ook zijn er prachtige foto’s gemaakt door dhr. Erwin Leetink. Als u grote bestanden van deze foto’s wil hebben, kunt u contact met hem opnemen door hem een privé bericht te sturen. Erwin Leetink

U mag deze foto’s gratis kopiëren voor eigen, niet commercieel, gebruik. In het kader van de privacy-wetgeving vragen we u deze foto’s niet op Facebook te delen. U kunt ze natuurlijk wel via privé kanalen met familie en vrienden delen.

Beeldgalerij van Tag, 19 oktober 2018

De voorstelling Tag werd gespeeld op 19 oktober 2018. Mensen waren onder de indruk van het spel van Club So van Kzing.

Hier vindt u foto’s en videobeelden van “Tag.”

In het kader van deze musical hebben wij met de groep een graffiti workshop gedaan, onder leiding van Alette Schaafsma en haar dochter Sanne. Het was geweldig om de creativiteit van onze jongeren te mogen meemaken! Hartelijk dank, Alette en Sanne!

Voor het fotomateriaal moet u helemaal naar beneden scrollen.

      • Als u doorscrollt, kunt u onder dit artikel de foto’s van de voorstelling bekijken. Deze foto’s zijn gemaakt door dhr. Erwin Leetink. Als u grote bestanden van deze foto’s wil hebben, kunt u contact met hem opnemen door hem een privé bericht te sturen. Erwin Leetink.
      • U mag deze foto’s gratis kopiëren voor eigen, niet commercieel, gebruik. In het kader van de privacy-wetgeving vragen we u deze foto’s niet op Facebook te delen. U kunt ze natuurlijk wel via privé kanalen met familie en vrienden delen.

poster tagOm ons heen leven veel mensen. Zien we hen ook echt? “Hoe gaat het met je?”, wordt er gevraagd en iedereen lijkt te verwachten dat je antwoordt met: “Goed hoor…” Maar met veel mensen en zeker ook met veel jongeren gaat het eigenlijk helemaal niet zo oké. Veel mensen hebben het gevoel dat ze het in hun eentje moeten redden.

Josy is zo’n persoon. Haar vader drinkt, haar moeder werd mishandeld en is weggegaan. Josy’s vader had zijn dochter nooit geslagen, maar na het vertrek van zijn vrouw richt hij zijn agressie op Josy, die in zijn ogen niet wil deugen en teveel op haar moeder lijkt.

Die agressie neemt vaak nog toe als hij gedronken heeft. Zijn nieuwe vriendin wil Josy wel helpen, maar die staat dit niet toe, uit loyaliteit naar haar moeder.

“Tag” is een heftige musical, hoewel de scènes waarin daadwerkelijk wordt mishandeld zich in het donker afspelen. Het is alsof het publiek, net als de buren, alles van achter een muur hoort. Dat is een metafoor voor het gegeven dat wij nooit precies weten wat er zich afspeelt in gezinnen waar deze problematiek speelt.

tagJosy heeft één uitlaatklep:  ze maakt Street art. Soms gaat ze ’s nachts op pad om haar tag, haar handtekening, te zetten; een emoticon met een sippe mond, de ogen bedekt door een bord waarop staat: “Slapped.” Zo spreekt Tag aan de wereld uit dat zij geslagen wordt en beroofd van het gezicht dat ze aan de wereld wil laten zien. Ze doet dit anoniem, zoals veel graffiti artiesten. Je wil natuurlijk niet “gepakt en gezien worden.” En dat, terwijl je eigenlijk je best doet om gehoord en gezien te worden.In de buitenwereld zijn er veel mensen die Josy buitensluiten, zoals haar klasgenoten. Zij geven haar het label (tag) : gek en onaangepast. Uiteraard zijn er ook goedwillende mensen, die contact met Josy willen leggen, zoals buren en docenten maar dat vertrouwt Josy niet zo erg. De hulp van jeugdzorg komt voor Josy te laat, doordat de administratieve molens traag malen en doordat er (overigens terecht) een strenge regelgeving is.

De graffiti crew bestaat uit mensen die allemaal een stapje uit de samenleving hebben gedaan, omdat zij zich niet gehoord voelen. Het zijn vrije, artistieke geesten, die hun stem laten horen in het graffiti en street art work. Maar ook deze samenleving zit vol met regels. De belangrijkste is dat je niet over het werk van een ander heen schrijft, of het inlijft in jouw werk. Dat werk is immers een manier om te laten zien dat je er bent. Niemand wil worden uitgeveegd!


Josy vertrouwt de crew ook niet zoveel toe. Het advies van Queen om zich te verzetten tegen haar lot, neemt ze wel ter harte. Na de laatste klap, pakt Josy haar koffer en opeens is ze verdwenen. Niemand weet waar ze naar toe is. Ze heeft zich wel uitgesproken, want haar laatste tag is een verdrietige emoticon, maar nu staat er boven. Josy, slapped by her dad.

Maar wat doet de wereld met dit signaal? Haar “vrienden” durven dit niet te melden bij de politie, omdat ze bang zijn voor hun eigen hachje. En de rest van de wereld, in de vorm van de schoonmakers, veegt haar noodkreet uit. Maar als alle tags weer opduiken in het donker, moeten we ons realiseren dat die noodkreten er nog steeds zijn en overal opduiken.

“Tag” is een metafoor en vraagt aandacht voor alle mensen die zelf hebben gekozen om zich niet aan te passen aan de wereld, of van wie de wereld vindt dat zij er niet bij passen. Iedereen heeft immers het recht om er te zijn!

In een beschaafde wereld, met een menselijk gezicht, moeten wij ons afvragen waaróm sommige mensen zich niet willen aanpassen aan de regels van de samenleving. We zouden naar hen moeten luisteren en hun signalen lezen. Er is immers altijd een andere kant aan een verhaal. Die kant moeten wij willen horen, zien, verstaan, begrijpen en er naar handelen. Je er “niet mee bemoeien..” is wat mij betreft not done!

Ellis, oktober 2017

Tag

Tag: een musical over ongeziene kinderen

De kaartverkoop is geopend. Kaarten kunnen besteld worden via info@kzing.nl 

poster tagOm ons heen leven veel mensen.  Zien we hen ook echt? “Hoe gaat het met je?”, wordt er gevraagd en iedereen lijkt  te verwachten dat je antwoordt met:  “Goed hoor…” Maar met veel mensen en zeker ook met veel jongeren gaat het eigenlijk helemaal niet zo oké. Veel mensen  hebben het gevoel dat ze het in hun eentje moeten redden.

Josy is zo’n persoon. Haar vader drinkt, haar moeder werd mishandeld en is weggegaan. Josy’s vader had zijn dochter nooit geslagen, maar na het vertrek van zijn vrouw richt hij zijn agressie op Josy, die in zijn ogen niet wil deugen en teveel op haar moeder lijkt.  Die agressie neemt vaak nog toe als hij gedronken heeft. Zijn nieuwe vriendin wil Josy wel helpen, maar die staat dit niet toe, uit loyaliteit naar haar moeder.

“Tag” is een heftige musical en niet geschikt voor erg jonge kinderen, hoewel de scènes waarin daadwerkelijk wordt mishandeld zich in het donker afspelen. Het is alsof het publiek, net als de buren, alles van achter een muur hoort. Dat is een metafoor voor het gegeven dat wij nooit precies weten wat er zich afspeelt in gezinnen waar deze problematiek speelt.

tagJosy heeft één uitlaatklep: ze kan goed tekenen en ze maakt Street art. Soms gaat ze ’s nachts op pad om haar tag, haar handtekening, te zetten. Haar tag is een emoticon met een sippe mond. De ogen zijn bedekt door een bord waarop staat: “Slapped.” Zo spreekt Tag aan de wereld uit dat zij geslagen wordt en beroofd van het gezicht dat ze aan de wereld wil laten zien. Alleen doet ze dit vanuit anonimiteit, zoals veel graffiti artiesten. Je wil natuurlijk niet “gepakt en gezien worden.” En dat, terwijl je eigenlijk je best doet om gehoord en gezien te worden.

In de buitenwereld zijn er veel mensen die Josy buitensluiten, zoals haar klasgenoten. Zij geven haar het label (tag) : gek en onaangepast. Uiteraard zijn er ook goedwillende mensen, die contact met Josy willen leggen, zoals buren en docenten maar dat vertrouwt Josy niet zo erg.  De hulp van jeugdzorg komt voor Josy te laat, doordat de administratieve molens traag malen en doordat er (overigens terecht) een strenge regelgeving is.

De graffiti crew bestaat uit mensen die allemaal een stapje uit de samenleving hebben gedaan, omdat zij zich niet gehoord voelen. Het zijn vrije, artistieke geesten, die hun stem laten horen in het graffiti en street art work. Maar ook deze samenleving zit vol met regels. De belangrijkste is dat je niet over het werk van een ander heen schrijft, of het inlijft in jouw werk. Dat werk is immers een manier om te laten zien dat je er bent. Niemand wil worden uitgeveegd!

Josy vertrouwt de crew ook niet zoveel toe. Het advies van Queen om zich te verzetten tegen haar lot, neemt ze wel ter harte. Na de laatste klap, pakt Josy haar koffer en opeens is ze verdwenen. Niemand weet waar ze naar toe is. Ze heeft zich wel uitgesproken, want haar laatste tag is een verdrietige emoticon, maar nu staat er boven. Josy, slapped by her dad.

Maar wat doet de wereld met dit signaal? Haar “vrienden” durven dit niet te melden bij de politie, omdat ze bang zijn voor hun eigen hachje. En de rest van de wereld, in de vorm van de schoonmakers, veegt haar noodkreet uit. Maar als alle tags weer opduiken in het donker, moeten we ons realiseren dat die noodkreten er nog steeds zijn en overal opduiken.

“Tag” is een metafoor en vraagt aandacht voor alle mensen die zelf hebben gekozen om zich niet aan te passen aan de wereld, of van wie de wereld vindt dat zij er niet bij passen.

In een beschaafde wereld, met een menselijk gezicht, moeten wij ons afvragen waaróm sommige mensen  zich niet willen aanpassen aan de regels van de samenleving. We zouden naar hen moeten luisteren en hun signalen lezen. Er is immers altijd een andere kant aan een verhaal. Die kant moeten wij willen horen, zien, verstaan, begrijpen en er naar handelen. Je er “niet mee bemoeien..” is wat mij betreft not done!

Ellis, oktober 2017

In het kader van deze musical hebben wij met de groep een graffiti workshop gedaan, onder leiding van Alette Schaafsma en haar dochter Sanne. Het was geweldig om de creativiteit van onze jongeren te mogen meemaken! Hartelijk dank, Alette en Sanne! 


Op de markt is er altijd wat te doen!

19 mei 2019 speelt Club Fa, ondersteund door Club Mi, de musical: Op de markt is er altijd wat te doen!

Kzing bestaat het komende schooljaar 5 jaar. Meester Evan is dan al 5 jaar professioneel theatermaker en juf Ellis 15 jaar. Dit vieren we door 19 mei 2019 een van de eerste musicals opnieuw op de planken te brengen: “Op de markt is er altijd wat te doen!” Deze vrolijke musical is nog steeds helemaal actueel. 

Het verhaal speelt zich af op de Dappermarkt, waar allerlei verschillende personages elkaar ontmoeten: marktkooplieden, toeristen, mensen die werken in de horeca, vrouwen en mannen, skaters, deftige en minder deftige dames en heren, zwendelaars, agenten, mensen uit Volendam en uit Marokko…..  noem maar op. Precies zoals het in het echte leven is. 

Hoewel er echt een Dappermarkt bestaat, is deze naam toch vooral symbolisch bedoeld: een plek om dapper te worden en dingen te leren.

Op deze markt staan al jaren kooplieden met een verschillende culturele achtergrond vreedzaam en vriendschappelijk naast elkaar. Tot er op enig moment een diefstal wordt gepleegd: het flesje lefwater van Ahmed Antiek wordt gestolen. Plotseling steken oude vooroordelen en jaloezie de kop op. Hoe loopt dat af?

Zin om ook lid te worden van Kzing? Kijk voor meer info op de pagina van Club Fa,  of op de pagina van Club Mi. Kom een keer gratis meedoen om te kijken of het wat voor je is, Stuur dan een berichtje naar info@kzing.nl

 

 

 

 

Gespeelde voorstellingen:
  • 15 juli 2018: “Vissen”(over een vis met ADHD, die uit de kom schiet.) 
  • 1 juli 2018: “Snap Face” (over de leuke en minder leuke kanten van internet gebruik.)
  • 22 december 2017: “De Winterweerwar” (Over het milieu)
  • 18 juni 2017: “Ster! (Over in de pas of uit de maat lopen en je eigen weg vinden.) 
  • December 2016: De Winterkzingalong
  • 12 juni 2016: “Volgens Azalea…” (Een musical over meelopers en zichzelf-blijvers.)
  • 14 juni 2015″Naar Toen en naar Verweggistan.” (over het ontdekken van Kaap Hoorn.)
  • December 2014: de Kzingmaarmeealsjekangrotekidsonstagerevue!” (een afscheid van Kids on stage en het begin van Kzing)